Dom z pomysłem

Nie idźmy na skróty. Ścieżka w ogrodzie nie zawsze musi być wyłożona betonową kostką. Lepiej wybrać jakiś naturalny materiał albo klinkierową cegłę i samemu wziąć się za układanie alejki.

TRAWA
Chcesz mieć ścieżkę jak miękki dywan? Mogą po niej biegać dzieci, a my nie musimy się martwić, że przy wywrotce rozbiją sobie kolana. Żeby mieć trawiastą alejkę, należy przede wszystkim starannie przygotować pod nią grunt. Glebę trzeba przekopać, usunąć chwasty i zastosować nawóz, następnie dokładnie wyrównać i ubić podłoże (najlepiej specjalnym wałem), aż nie będzie w nim żadnych zagłębień. Na koniec wysiewamy trawę. Gotową ścieżkę możemy oddzielić od rabaty krawężnikiem z drewnianych bali.
Nasza podpowiedź
Zamiast czekać, aż trawa urośnie, można położyć darń z rolki. Podłoże przygotowuje się tak samo, jak do siewu. Układamy pas darni (zwykle ma on 0,5 m szerokości), wałujemy i obfi cie podlewamy.

ŻWIR I TŁUCZEŃ
Taka droga ma tę zaletę, że pasuje zarówno do eleganckich ogrodów, jak i do małych działek. Ale drobne kamyki mogą być niczym ruchome piaski. Lubią się przesuwać i zapadać w ziemię. Żeby im w tym przeszkodzić, trzeba dobrze utwardzić ścieżkę. Do jej podbudowy używa się gruby żwir lub tłuczeń (jego warstwa musi mieć 10 – 15 cm). Należy go wyrównać, ubić i przykryć geowłókniną. Kolejna warstwa to pospółka, czyli naturalna mieszanina piasku i żwiru (7 cm). Na wierzch ścieżki jeszcze raz sypie się żwir albo tłuczeń (2 – 3 cm).
Nasza podpowiedź
Ścieżkę dobrze jest ograniczyć krawężnikiem, wtedy kamyki nie rozsypią się na boki.

KORA
To tani i ekologiczny materiał. Pas kory wytyczony wśród kwiatów i ozdobnych krzewów dostarcza im składników odżywczych oraz chroni podłoże przed przemarznięciem. Ścieżki z kory sprawdzają się najlepiej w ogrodach leśnych oraz tam, gdzie są rośliny lubiące kwaśne podłoże (na przykład rododendrony, wrzosy, wrzośce, hortensje). Przygotowanie ścieżki nie jest skomplikowane. Wystarczy zrobić wykop i wypełnić jego dno warstwą piasku (10 – 15 cm), a następnie położyć na nią 8 – 10 cm kory.
Nasza podpowiedź
Kora w naturalny sposób ulega rozkładowi, więc raz w sezonie należy ją uzupełnić.

PLASTRY DREWNA
Taka ścieżka zwraca na siebie uwagę. Potrzebuje jednak drogiego drewna o dużym przekroju. Ale możemy je też mieć mniejszym kosztem, na przykład z powalonego starego drzewa. Przed użyciem drewno impregnujemy preparatem bezpiecznym dla środowiska. Najskuteczniejsza jest impregnacja polegająca na nasączeniu pod ciśnieniem (taką usługę wykonuje się w niektórych tartakach). Pocięte plastry powinny mieć grubość 10 cm. Układa się je na warstwie podsypki z piasku (3 – 5 cm). Pod nią musi być 10 cm podbudowy z grubego piasku lub żwiru. Te same materiały służą do wypełnienia przestrzeni między plastrami drewna.
Nasza podpowiedź
Identycznie układa się alejki z drewnianych klocków lub palików, sprzedawanych jako gotowy bruk drewniany. Drewno przeznaczone na bruk impregnuje się wcześniej metodą ciśnieniową.

OTOCZAKI
Alejka z polnych kamieni pasuje zwłaszcza do ogrodu w wiejskim stylu. Jest trwała i nie wymaga pielęgnacji. Problemy stwarza tylko po deszczu, kiedy łatwo się poślizgnąć na mokrych kocich łbach. Przygotowanie ścieżki rozpoczynamy od zrobienia wykopu – głębokiego na co najmniej 20 cm. Na jego dno trzeba wysypać 10 cm grubego piasku i dobrze go ubić. Powstanie warstwa podbudowy, zapewniająca stabilność nawierzchni i dobry odpływ wody po deszczu. Potem kładzie się podsypkę (mieszaninę cementu i piasku, w proporcjach 1:6)
o grubości minimum 4 cm. W nią wbija się drewnianym albo gumowym młotkiem kamienie. Układamy je tak, żeby leżały płaską stroną do góry.
Nasza podpowiedź
Jeżeli chcemy, żeby kocie łby były bardziej ze sobą związane, w podsypce zwiększamy proporcje cementu w stosunku do piasku (na przykład 1:4).

CEGŁY KLINKIEROWE
Można je układać w najróżniejsze wzory. Cegły są przy tym trwałe, odporne na wodę, mróz oraz duże obciążenia. Powstają w wyniku wypalania w wysokiej temperaturze. Ścieżka z cegły klinkierowej wymaga starannie ubitej podbudowy (10 – 15 cm), składającej się ze żwiru, tłucznia albo grubego piasku oraz podsypki z grubego piasku lub drobnego żwiru (3 – 5 cm). Na wyrównanej podsypce (nie ubitej!) możemy rozpocząć układanie cegieł. Szczeliny powstające między nimi wypełniamy piaskiem.
Nasza podpowiedź
Cegły muszą być dociśnięte do podłoża. Najlepiej użyć do tego specjalnej maszyny, tzw. zagęszczarki, ewentualnie gumowego lub drewnianego młotka.

PŁYTY PIASKOWCA
To rozwiązanie spodoba się osobom lubiącym improwizacje. Nieoszlifowane kamienne płyty mają rozmaite kształty i grubość. Ułożenie z nich chodnika daje zaskakujące efekty. Najlepiej użyć kawałków piaskowca o grubości co najmniej 5 cm. Jeżeli grunt w ogrodzie jest piaszczysty, potrzebujemy podsypki cementowo-piaskowej, w proporcjach 1:7, jeśli gliniasty – warstwy piasku (7 – 10 cm). Odstępy między płytami można wypełnić drobnym żwirem, zaprawą cementową albo ziemią wymieszaną z trawą.
Nasza podpowiedź
Piaskowiec szybko nasiąka wodą. Gdy zimą ściśnie mróz, płyty mogą popękać. Dlatego dobrze jest pokryć je specjalnym środkiem impregnującym.

ŚCIEŻKA W PRZEKROJU
Schemat obok pomoże ci zapamiętać, jak układać kolejne warstwy niezbędne do prawidłowego przygotowania alejek ogrodowych, opisanych na dwóch ostatnich stronach.
materiały: nasiona traw, cegły klinkierowe, a ponadto płyty brukowe, ażurowe płytki, kostki betonowe, oraz betonowe plastry i belki imitujące drewno kupisz w sklepach Leroy Merlin, adresy na stronie 96.

tekst Agnieszka Kuźnik zdjęcia Jerzy Romanowski, Marianne Majerus, Elke Borkowski/GAP Photos